చూస్తారేం................

ధనుర్మాసమో మంచు తెరలో

ఏది ముందు ఏది వెనుకో

తెలియకుండా తికమక పెట్టెస్తూ

తెలుసుకునేలోపే చుట్టేశాయి చలికౌగిలితో

నెమ్మదిగా తెల్లని మంచుతెరలను

తొలగిస్తూ బిక్కు బిక్కుమంటున్నాడో

లేక హిమ కన్య సొగసులను తనివి తీర

ఆస్వాదిస్తున్నాడో ఈ సూరీడు, ఏమీ తెలియడం లేదే

వెన్నెల వగలాడి రాత్రంతా

ఊసులాడి నా నిద్ర దోచుకెళ్ళింది

అది చాలదన్నట్లు చలి నన్ను

చుట్టేసి బిగి కౌగిలితో జోకొట్టేసింది

మత్తునుంచి తేరుకునేసరికి

ముంగిట్లో గొబ్బెమ్మ తలనిండా

పూలెట్టుకుని కిసుక్కున నవ్వి

తనేసుకున్న రంగుల హొయలన్నీ చూపిచింది

హా... నాకూ గుర్తొచింది

అమ్మనడిగి నేనూ వెసుకుంటా

పట్టుపావడా, పూలగాజులు మా ఇంటికొచ్చే

ఆనందానికి సంతోషాల స్వాగత మివ్వడానికి

చూస్తారేం................

మీరూ రండి ముస్తాబయ్యి

చక్రపొంగలి, చెరుకుగడలు

మా ఇంట్లోని చేమంతి పూలు

మీకు ఇస్తా మరి

ఎంత సిగ్గో మరి!

చిగురాకుల మధ్య లో
పుట్టిందో చిన్ని మొగ్గ
బిక్కు బిక్కు మంటూ,
నెమ్మదిగా తొంగి చూస్తూ
ఆకుల మధ్యలో దాగుడుమూతలాడుతూ
రంగులద్దిన పూరేకులు తనలోనే
దాచుకొంటూ కొత్తగా తన
రూపాన్ని సరి చేసుకుంటూ
నే-నెప్పుడు చుసినా ముఖాన్ని
ఆకుపచ్చ రేకల మధ్య
దాచుకునే ఉంటుందీ సుందరి
ఎంత సిగ్గో మరి!

సూరీడు చెప్పే ఊసులన్నిటికి
తల ఊపుతూ, చలి నొక్కిన
చెక్కిలిని సరి చేసుకుంటూ
మా ఇంటి ముంగిట్లో, తొలి వెలుగులో
నాకు చెప్పకుండానే ఫక్కుమన్న
తన నవ్వుల రంగులన్నీ
పరిచేసింది నేను నిదురైనా లేవకముందే
అంతేలే నే పలకరిస్తే తలైనా ఊపదు
రేరాజు చెప్పే కబురులకైతే
విచ్చుకున్న రంగుల పూరెక్కలతో
ప్రతి సమాధానమిస్తుంది
ఎంతటి నెరజాణో కదా ఈ పూబాల

మళ్ళీ నువ్వే గెలిచావు......

సముద్రమంతా నీళ్ళుంటాయి, కానీ తాగేందుకే చుక్క నీరు దొరకదు.

నాచుట్టూ ప్రేమించే మనుషులుంటరు కాని మనసులొని మాట పంచుకునేదుకు ఒక్కరుండరు.

ఎందుకిలా పదే పదే ఆరాటం, ఎదో కావాలనుకుని ఎదురు చూసి, మరేదొ పొందుకుని, క్షణమైనా సేద తీరని అలొచనలతో నేను.......

తడి లేని పొడి కేకలు వేసే నాలో నేను.....

అర్ధమయ్యీ అర్ధం కాని నేను.....

అన్నీ ఉన్నా ఎమీ లేదనిపించే నేను........

అసలు నేను నేనేనా........అస్థిత్వంతో ఉన్నానా... ఏమో........

తెలియని దారులలో పరుగులెడుతున్న నేను.

ఎవరి కోసం తపిస్తున్నాను............

దేని కోసం వెతుకుతున్నాను......

ఏంకావాలో తెలిస్తే కదా ఎక్కడ దొరుకుతుందో వెతికేది.....

తెలియకుండా మరి ఈ వెర్రితనంతో ఆ పరుగులేంటి?

ఒక్క క్షణం సతోషం. మరో సారి పట్టలేని ఆనందం. ఆ మరిక్షణమే మృత్యువంటే అమితమైన ప్రేమ......... విరుద్ధ భావాలతో నిండిన నేను.......

ఈ క్షణం ఈ సంతృప్తి చాలు అనిపిస్తుంది........ వెంటనే ఎదో కొదువగా అనిపిస్తుంది. ఏమిటా కొదువ?

నీకోసం నేనున్నాను అనే భరోసానా?

నా కొసం నువ్వు అనే మనసా?

కారే కన్నీళ్ళను తుడిచే నేస్తమా?

ఇష్టంలోనూ కష్టంలోనూ నన్ను హత్తుకునే మనిషా?

ఎమిటా కొదువ?

ఏం కావాలి..........ఎదో తెలిసినట్లుందే..........ఉహు.. మళ్ళీ అర్ధం కావడం లేదు.

ఒంటరిగా ఉండాలని, ఎవరూ లేని చోట నన్ను నేను తెలుసుకోవాలని ఉంది.

మనసు వెలితి పడేలా..... కళ్ళలో తడి పొడిబారేలా.......... సడి చేసే గుండె మూగబోయేలా గట్టిగా ఒక్కసారి... ఒకే ఒక్క సారి ఎడవాలనుంది.

ఇదిగో.ఇలాంటి సమయంలోనే నువ్వు గుర్తుకొస్తావు. నాముందే నిల్చుని "నాకిచ్చిన మాట" అంటూ నిలేస్తావు. నిన్నెప్పుడో గుండె గదిలో కొత్తగా వచ్చిన జ్ఞాపకాలతో, అప్పుడెప్పుడెప్పుడో వచ్చి చేరిన ఆలోచనల పరదాల క్రింద దాచేశాను కదా!

అయినా అవన్ని తొలగించుకుని పైకెలా వచ్చావు? అవునులే తోసుకుని రావడం నీకేమి కొత్త కాదు కదూ!

అవును నేను నీకెం మాట ఇచ్చాను? నా దారిన నే వెళుతున్నాను కదా, రవ్వంత కూడా చప్పుడు లేకుండా. మనసులో మాట నిన్నెక్కడ నిద్రలేపుతుందో అని మౌనంగానే ఉన్నను కదా? మరి నువ్వేంటిలా వచ్చావు?

నన్ను వదలవా ఇంక?

ఎన్నాళ్ళయ్యింది నాతో నేను మాట్లాడుకుని? నన్ను నేను ఓదార్చుకుని ఎన్ని రోజులయ్యింది? రయ్యిమంటూ పిలవని పేరంటనికి వచ్చినట్లు వచ్చేస్తావే ఇలా?

నేనేంటో. నాకేం కావాలో తెలుసుకుంటున్నప్పుడు......... అన్నీ నీకే తెలుసునంటూ...... ఈ క్షణాల్ని కూడ దోచుకెళతావెందుకు?

అయ్యో నా అన్వేషణా దారాలను పుటుక్కున తెంపేసి, ఆలోచనల దారుల్లన్నీ మూసేసి... నాలోకి నన్ను తొసేసి........

ఛా... మళ్ళీ నువ్వే గెలిచావు, నన్ను అయోమయంలో పడేసి.

చివరి క్షణంలో... మార్పు -1

అది క్రీస్తును శిలువ వేసిన రోజు. ఆ ఇద్దరి దొంగల మధ్యలో ఉన్న రోజు. వారు ముగ్గురూ ఒకేరకమైన శిక్ష అనుభవిస్తున్నప్పటికి వారి వ్యక్తిత్వాలలోని తేడా గమనించండి.

ముందుగా మనం ఆ ఇద్దరి దొంగలను పరిశీలిద్దాం.

మొదటి దొంగ:
"నువ్వు క్రీస్తువు కదా! నిన్ను నీవు రక్షించుకుని నన్ను కూడా రక్షించు".

ఈ మాటలలో బాధ, భయం కాని తప్పు చేసి శిక్ష అనుభవిస్తున్నామే అన్న ఒప్పుకోలు కాని లేదు. చావబోతూ కూడా ఎదుటి మనిషిని (కనీసం దేవుడని అంగీకరించే స్థితిలో లేదు కదా!) మనిషిగా చూడలేని పొగరు. బాధపడుతూ కూడా ఎదుటివారిని కించపరిచే లక్షణం. అప్పుడు కూడా తనదైన స్వార్దంఏ చూపించాడు.

అతనిలోని స్వార్ధం, పొగరు బోతు తనం చక్కగా కనిపిస్తున్నాయి. తనకెలాంటి హాని చేయని ఒక మనిషిని, తన చివరి ఘడియలలో కూడా తృణికరించడం ఎంత తప్పు. తను చేసిన నేరాలకు శిక్ష అనుభవిస్తూ కూడా మనిషిగా ఆలోచించలేని ఈలాంటి వాళ్ళు మన మధ్యలో ఎంతో మంది ఉన్నారు.

అతను ఎలా ఉంటే నీకెందుకు అని మీరు ఆడగవచ్చు. లోబడటం, తప్పును ఒప్పుకోవడం వలన వచ్చే లాభాన్ని ఇతను పోగొట్టు కున్నాడని చెప్పడమే.

ఇప్పటి న్యాయస్థానాలు కూడా తప్పు ఒప్పుకున్న వారికి శిక్షను తగ్గించడం, క్షమాభిక్ష పెట్టడం చూస్తున్నాము కదా? అంటే తన ప్రవర్తనను సరి దిద్దుకుని, సరైన మార్గంలో బ్రతకాలనుకునే వారికి మరొక అవకాశాన్ని ఇస్తున్నాయి.

మనుషులే ఇలా అవకాశమిస్తున్నప్పుడు, దేవుడు అవకాశ మివ్వడా? మానవులను తన పోలికలో చేసి, ఈ సృష్టి అంతటిని అతనికొరకే చేసి, వారి కోసం తన ప్రాణాలనే పెట్టిన ఆయన ఇంకెంత చేస్తాడో కదా!

ఆయన "నేనే క్రీస్తును" అన్న మాటలు విన్న వ్యక్తి "పాపులను నశింప చేయడానికి కాదు, రక్షించడానికే వచ్చాను" అని చెప్పిన మాటలు వినలేదా? ఆయన చేసిన అద్భుతాలను వినలేదా?
విన్నాడు. కాని తన అహంభావాన్ని చంపుకోలెక పోయాడు. తన తప్పును ఒప్పుకోలెక పోయాడు. కంపెల్ కావడాని ఏమాత్రము ఇష్ట పడలేదు.

అందుకే రెండో దొంగ లాగా రక్షణను పొందలేకపోయాడు. అతనిలా క్రీస్తుతో కూడ పరదైసులో చేరే అదృష్టాన్ని కొల్పోయాడు.

కేవలం తన నిర్ల్యక్ష్యమే. కళ్ళెదురుగా, ఒకే ఒక మాట దూరంలో ఉన్న రక్షణను శాశ్వతంగా కోల్పోయాడు.

మతమేదైనా, జాతేదైనా కాని ప్రతి మనిషికి కావలసింది తనను తాను సరి చేసుకునే ఓ అవకాశం. అది మనకందుబాటులో ఉన్నప్పడు గుర్తెరిగే వివేకం. తప్పును తప్పని ఒప్పుకుని మళ్ళీచేయకుండా ఉండగల విధేయత.

ఆనాడు ఆదాము అవ్వమ్మ మీద, అవ్వమ్మ సర్పం పైన సాకులు చెప్పారేకాని, తాము చేసింది తప్పని ఒప్పుకుని క్షమాపణ అడగలేదు. వారలా అడిగి ఉంటే ఈనాటి మన పరిస్థితి మరోలా ఉండేమో!

క్షమించమని అడగడటం చిన్న తనమేమీ కాదు, అది అవమానం అంతకన్న కానేకాదు. అది మన విధేయతను చూపడం మాత్రమే. రక్షింప బడటానికి, రక్షణకు చేరువ అవ్వడమే.

ఇది కేవలం క్రైస్తవులకు మాత్రమే కాదు, ప్రతి తల్లి తండ్రి తమ బిడ్డలకు నేర్పవలసిన మంచి అలవాటు, అలవర్చవలసిన మంచి లక్షణం "చేసిన తప్పు ఒప్పుకుని, దాని నుండి వైదొలగడం".

అలాటి వారిదే ప్రశాంతమయిన జీవితం. వారిదే ఉన్నతమయిన వ్యక్తిత్వం.

మరొక విశ్లేషణతో మళ్ళీ కలుద్దాం.
May god bless you. Amen.